Esto de estar todo o día zapateado na casa ten o  alto risco de caer no perigoso vicio do zapping compulsivo. Numha desas, hoxe topei con The Hudsucker Proxy (a.k.a El Gran Salto) e a parte emotiva do meu cerebro comezou a funcionar. Eu fora a ver este filme ao Salón Teatro por Jannifer Jason Leigh (un dos meus amores platónicos de adolescencia) e sen ter nen a mais remota idea de quen eran os irmans Coen. Sain do cine fascinado ( e iso que Jennifer apenas amosaba pel, algo raro na sua filmografía) a dirección de fotografía, a dirección artistica, a montaxe…. (aquí un exemplo).
Din os críticos que é umha obra menor dos Coen. Pero para min é fundamental xa que foi o primiero vin deles. E por o meu alcume suponho que se poderá deducir que son un absoluto admirador destes dous. Penso que son uns tipos que aman o cine e que mesmo cando fan pelis malas (ladykillers, ou crueldad intolerable) son quen de ofrecer algo fermoso nelas. E paso de entrar polo míudo en cada una das suas multiples obras mestras que ía sair un post de dimensións enciclopedicas.

Ala,  a ver se me animo a dar o paseo terapéutico do día… 

Onte, vía chuza,  descubrin que La Razón é un xenial continuador da tradición do humor absurdo espanhol. E se non mirade como contan esta historia sobre umha conferencia de Sechu Sende, que ofrece aquí a sua  versión.

Para esmendrellarse, ou non?

E falando de obscenidades en linguas terminais, quero dicir que gostei moito do relato ganhador de feve a rede…

Os galegos somos uns dexenerados 

ma non troppo…

Pois mentres o amigo chatarrista adicase a seguir as ensinanzas de lutierismo  de Fela Borbone  de ulan bator trío, eu acho [vía fotomaf] que o 27 deste mes é o día mundial da cámara estenopeica. , que ven sendo esto
Ese día eu vou estar retido nun edifico da administración, pero vos podedesvos animar a fabricar umha e experimentar cos haluros de plata. Seguro que saen cousas bonitas! (eu quero velas despois)

O_o

Onte fun a umha tenda de música e descubrín esta guitarra.  Ainda tou a flipar! Tenhen web propia é todo

[Bacorinho, se algun día son funcionario prometo regalarcha, que penso que te ía quedar quenindios]

A última cousa bonita, e popeira, que achei son The Tellers. Que venhen sendo os niño y pistola de Bélxica, e non só pola música senon tamén pola sua Web [estética similar a aquela cousa demencial que antes tinhan os de Baiona, afortunadente xa mudaron]

Espero que esto non me reste puntos no carné de rockeiro pero ando sensibleiro… (mi amor ya tu sabes)

A imaxe é de Arno Paul

ou se non lede a última de Tedius Bautistus, centurión maior da $gae.

Lembro que hai anos escoitara umha entrevista del en discopolis de Radio 3 (que foi a cousa máis servil que eu tenha escoitado desde as de Urdaci a Aznar) e dérame a impresión de que este senhor tomara un tripi na epoca de los Canarios e quedara lá colgado. Esto non fai máis que confirmalo

vía foto microsiervos acho a obra de The Polaroid Kidd, umha estupenda serie sobre os mendigos que viaxan nos trens polos EUA adiante. Semelhan   sacados de umha peli sobre a gran depresión do 29

Pois con esto das minha incertidumes vitais e as minhas adiccións [reconhezo que son o Enjuto Mojamuto do Flickr] ando completamente desconectado no apartado músical. Mais hai novidades:

compre sinalar que o Sr Chinarro sacou novo disco e esta finde anda por aquí [ ponho umha ligazom relacionada da rapariga esta que escreve tan ben]. Tamén tenhen o novo trabalho os rapazolos de Ataque Escampe, que podedes descarregar na regueifa. E completan a tríada os Ruxe-Ruxe e o seu novo “Xigantes” con desenho gráfico [ver imaxe superior] de arinspunk [que xa é moderno e xa ten maiespeis deses]

E por último lembrar ao sector lugoslavo que os Capitan Furilo andan este sabado por Sarria [eu non vou poder ir]

… e para rematar quero deixar no aire que quero ir ver esta.…

Atención lectores do CCCP sección Madrí [confirmados 2, o que os convirte numha importante porcentaxe do total] Desde onte xa é publico o programa do Festival PhotoEspaña deste ano. Coma sempre ven cargadinho de cousas bonitas. Sin dubida esta debe de ser umha desas vantaxes, das que tanto falades, de vivir na capital do I.P.

Seguimos ocupando o tempo neste periodo de espera. Interesante foi o sábado eumés:

Manha polas fragas do eume (ainda que estou lacazán e andamos pouquinho). Xantamos ao carón do centro de interpretación. Non estivo mal. Logo para Springfield a ver a carreira de San Xosé. O noso corredor quedou quinto e bastante menos escaralhado que o tipo da foto. Logo ainda fomos ao encoro da ribeira [que estaba cheinho de todo] e a ver a mina como se está a convertir en lago. Ainda nos deu tempo de tomar umha no bar máis moderno da provincia, a tomar outra no bar que ten o pincho máis saboroso da provincia, e a ir de cea con 16 ponteses que pouco a pouco se  foron mergulhando en alcool [había tempo que non participaba numha guerra de migas de pan]Logo fuximos como covardes [mea culpa]

A foto esta sacada do meu incipiente flickr

Outro flickr que me prestou de vez: sudoksa. Seica é un frances perdido por Seul

Vía efímera acho esta cousa bonita que é o proxecto de Bert Teunissen” Domestic Landscapes”. Podedes pasar horas mirando este fermoso e amplío trabalho sobre “old and antique available dayligh“. Xentes e lugares unidos inexorablemente e atrapados no tempo.

Repito: fermoso!

Warning: Post nhonho!!!

Ando estos días medio saudoso (xa sabedes…) e hoxe , non sei por que, lemrbei de umha curiosa anécdota.

Na institución na que estiven preso durante os meus anos escolares había un personaxe que non tinha umha función definida, máis ala de pasearse polos corredores e botar as broncas de turno aos incautos que collía fora da clase. Nin que decir ten, que eu pertencía habitualmente a ese colectivo.

Non tenho moi claro cal foi o meu momento cumio con este individuo. Umha vez aos 15 anos soltoume “ ya se os ve quienes soys, con esa pinta de delincuentes… no se como os dejan salir así de casa” [seica a estética grunge non era santo da sua devoción] Un ano máis tarde, de novo nesos íntimos encontros nos longos e valeiros corredores, susurroume enérxicamente “es una pena que no me dejen tocaros que si no ya verías” [quero pensar que era umha ameza violenta e non sexual!]

Mais a bonita frase da que me venho de lembrar , é de um día que nos obsequiou a todo o meu grupo de 3º BUP cun alentador semón “teneis que estudiar, y mucho. Porque si no, no podreis hacer nada en vuestra vida… salvo entrar en bellas artes”

E desto lembreime, porque a vida levoume a, durante a época universitaria, a compartir casa, broncas domésticas e moitas fermosas experiencias cos únicos companheiros da citada institución que tiveron o talento suficiente de estudar Belas Artes. E co paso dos anos podo dicir que son das persoas que conhezo que tenhen umha vagaxe intelectual mais profunda dentro dos seu ámbito profesional. E non fai falta nen mencionar o enorme esforzo que están a levar a cabo para sacar a díante a sua vocación.

En fin, na vida tropezas con umha grande cantidade de ineptos…e afortunadamente tamén con xente valiosa que compensa un pouquinho a balanza