Tres segundos de memoria
Venho de ler dum tirom “tres segundos de memoria” de Diego Ameixeiras. Gostei muito del, máis nom podía ser doutro xeito. Narra a historia dum tipo da minha quimta que vive numha permanente precariedade laboral, económica, sentimental… existencial. É dicir coma mim, e a maioría do meu circulo de amigos. Está escrito numha linguagem similar a que emprego eu na minha vida cotia. Os seus referentes culturais som similares aos meus (ainda que eu falaría menos de Sabonis e máis de Villacampa)…
Tambén compre sinalar que o livro está tam promocionado, que ja escoitara/lera un mega-comentario de texto sobre el, que nom foi a melhor maneira de emfrontarme a sua leitura… Demasiado masticado, o que provocou que eu ja tivera algumhas ideias preconcevidas, e nom puidera extraer a minha propia versiom. Ao pesar de todo o que se ven dicindo de “tres segundos de memoria” nom penso que seja o livro geracional definitivo, mais prestoume de vez.
Por último quero reconehcer que Ameixeiras é um autor que vai deixando caer numerosas frases memorables ao longo da narración.. Se tivera que escolher umha namáis, quedaría com esta : “a arte nace do vicio e morre nos suplementos de cultura“
No me suelen gustar las novelas que “hablan” como yo. No creo que el arte nazca del vicio. Entre mis referentes culturales no se encuentra ni Sabonis ni Villacampa. Eso sí: no encuentro trabajo, la economía pichí pichá, etc. A lo mejor por ahí…
Coido que ti nom vas gostar del… Pero nom estou dacordo em um par de cousas:
1- A arte SI que nace do vicio, e ti deberías sabelo melhor que ninguem… chatarrera!
2-No menciones el nombre de Villacampa en vano!
Apertas poderosas!