Suponho que todos temos temas cos que nos presta máis estar ao volante. Unha das minhas prefereridas é horizonte electrico de Los Deltonos. E entrar na autoestrada, ponher o solido no loro e comezar a disfrutar da conducción ( e sen precisar dun BMW…)

Esta noite a partir das 22:30 no Malas Pecoras, en Santiago DC, os esbirros electronicos de vale tudo e unha parella inominiosa castigara os nosos ouvidos…
tades avisados!!!

A última vez que estiven en Madrid, foi en companha de artistas. Alí tocoume papar muito da escena madrilenha da arte contemporanea emexerente. Eu non son moi proclive ao estilo. Do que mais gostara fora das intervencións fotográficas en barrios abandonados de Maite Camacho. Agora achei a sua web (onde por certo non están aquelas series ). Sen ser este tipo de expresion artística algo que me convenza de vez, penso que esta rapariga ten traballos interesantes (e multidisciplinares)

[hoxe mudo horarios e toca chapatoria matutina. C0mportenseme como é debido!]

Cambio climático? que cambio climático?

Nese marabilloso rincón que é o endoxablog achei a sua particular seleccion do xapones Rinko Kawauchi [ + info]. Vese que é un fotografo que gosta dos detalles.

É unha obsesión minha ou este tamén ten unha mirada fria de vez?

acaban de sair as listas das opos e as cousas non están como deberían… Toca subir ata a Xunta a pelexarme contra un infinito exercito de funcionarios…

[e ainda por riba vou medio de resaca por culpa de dous tipos de rizos…]

Ninguén discute que o invento de Gutermberg significou un dos meirandes avances na historia da humanidade. Universalización do saber, aumento no fluxo da comunicación… E dende o punto de vista artístico a producción do desenho gráfico en papel no seculo XX é expectacular. Non o vamos negar, claro que non!
Mais a día de hoxe , na era das novas tecnoloxías, non será xa o tempo de mudar definitivamente de formato, polo html e as pantallas de plasma? Que viva a estética Blade Runner! Xubilemos as imprentas!
A tinta contamina, o papel acarrea a tala dun grandisimo numero de arbores, manchamos as cidades con moreas de papel con unha mensaxe de vida limitada …. E ademáis cando te trabucas e sacas miles de copias de unha historia con un erro no número de teléfono non hai quen te libre do marrón!
(e ademáis a cousa é doblemente frustrante se non é a primeira vez que te pasa…)

BSO: Take it easy, de The Doors

Onde dixeronme que eu era reacio a ponher fotos minhas no CCCP. É falso, estou superafavor. E para demostralo aqui tendes unha foto do sr Sobchak a nadar nun Cenote en Valladolid. Se cadra tendes problemas para identificarme porque ese día, como caso excepcional, saquei a gorra para meterme na auga

[post adicado a minha lurker viaxeira que acaba de voltar de alá e de seguro que ten unha potente sindrome post-vacacional]

Estimados amigos, no plazo de un mes tenho de facer un exame escrito no que terei que desenvolver un tema en galego ilga. Levo un ano tentando esquecer esta norma, e creo que o conseguin demasiado ben. Asi que de aquí a un mes volto a ser un isolo de merda porque paso moito de  facer todo un tratado de esquizofrenia lingüistica. Podedes insultarme todo o que queirades que xa sei que son o peor. Ademáis asumo as posibles e perigosas consecuencias.

[eso si, negome a empregar o enxendro de grafía “ñ“]

Minha nai tenme contado que cando ela era cativa a morte dum vizinho era todo um acontecemento. A vila enteira pasava pola casa do morto e presentava os seus respetos ao cadaver que xacía na sua cama. Todo entendido como um proceso natural. Para os nenos era umha experiencia expectacular. Daquela, cando non havía playstation…
No mundo do benestar e a beleza hai que esconder à morte. Inventamos uns extranos edificios, semelhantes a sala de espera de um aeroporto chamados Tanatorios. Abofé que som sitios que encaixam perfectamente na categoría de “No lugar“. E ainda que Auge nom os tivera em conta, penso que som o “no lugar” perfecto pois som um lugar de transito… cara nengunha parte.
Este escenario postmoderno convive com a concepcion galega da morte como um acontecemento social. Barulho. Esso é o que define a um tanatorio. Umha marabunta humana a socializarse. Palmadas na espalda, apretons de man, dous bicos protocolarios e artificiais , risas, vozes fortes… E cruzas esa marabunta e escoitas falar de Mclarem, do Milan, de Conde Roa… E no medio de esta jauría, ves de cando en cando a umha persoa a soas com o seu dolor. Um dolor como ningum outro porque acava de perder a umha parte de seu.

Hai algo aquí que nom me acava de cadrar

[falando de foto, hai umha serie bastante famosa de Andres Serrano sobre cadavares, pero sempre me perceu algo desagradabel asi que paso de enlazala. podedes buscala. Eu prefiro as fermosas imagens de Six Feet Under.]

Kim Deal é umha das musas do politburo do CCCP. Autora dalgumha das mais geniais linhas de baixo da historia do rock&roll. Sinxelas pero efectivas de vez. Ademais é a mulher que fai os coros mais sensuais que eu tenha escoitado.
Nom era sem tempo que  lhe dedicara um post no blogue.

[o video é Gigantic de The pixies]

Onte metinme na cama desfrutando da conversa entre Quico Cadaval e Bieito Iglesias. Todo um tratado sobre literatura, ourensanismo e outros males. Pareceume umha delicia de programa. Ao melhor porque conhezo alguns dos lugares e das xentes das que falarom. Podedes escoitar o prorgama na web da RG.
Por certo que nunca tivem o prazer de conhecer em persoa a Iglesias. Pareceme fatal.
[que tome nota quem tenha que tomar…]

Estamos no proceso de editar o video da intervençom.
Axinha nas pantalhas dos mais prestixiosos museos de arte contemporanea!!

Por certo que o friki do montador nom puido evitar introducir umha homenagem a essa marabillha do audiovisual que é Six Feet Under

Esta imagem esta na minha computadora desde a última visita que tivem da minha amiga Iria.Ela estivo um par de anos a recorrer Asia. A gente da foto som tibetanos. Vivem nas antipodas do noso confortabel e aseptico mundo de plástico. Nese momento semelham felices.
Por aquela banda do mundo tamén estivo um tempo outra amiga. Ela aprendeu que se pode ser feliz com apenas duas camisetas [por certo , a leitura do blog de mónica na sua estancia lá e um exercicio delicioso]
… E todo esto vem a que eu levo umha tempada de auto-castigo diario, supostamente na procura de algo maís de felicidade. Mais nom tenho moi claro que o que haxa ao fim das minhas baldosas amarelas garanta a felicidade. Todo é umha questión de elecçons.[v.o.]
E mira que eu me prometera nom caer nunca neste tipo de trampas!

[ creo que estou a pasar demasiado tempo a soas com o meu cerebro… ]

e o fotografo do día é.. Edward Weston.  Outro dos pioneiros de comezos do SXX. Obsesionado polas formas.
Contextualizando as suas fotos podemos ver o grande merito que tinha o tipo.

[a ver se atopo tempo para volver a perderme entre portfolios de fotografos nordicos contemporaneos]