CCCP

Xullo 27th, 2007

festa nacional!

Posted by W. Sobchak in Outras lerias

festa_fraga.jpg

Rematou a festa da fraga.
E menos mal… porque o meu corpo non creo que aguantara un día mais.

Este ano a choiva dos dias previos fixo que o ritual da lama se extendera alen da sesión vermut e que o obrigado bailoteo fora no medio dun fangar (que dirian en Noia) que chegaba ata os xeonllos.

Especialmente divertido foi o concerto de Loquillo. A min este tipo non me caia moi ben (Sempre fun mais de Def con Dos) … pero como gostei da sua actuación. Que concerto máis divertido. Todo un regreso a adolescencia. Como é habitual neste tipo de artistas, o tipo vai respaldado por unha banda moi solvente en plan rock clasico ( 2 guitarras, baixo, batera e teclado) e a el hai que recoñecerlle que interpreta á perfección a personaxe de rock&roll star. O publico era unha mestura de fans acerrimos do xefe dos trogloditas (con as suas pintas caracteristicas) e da fauna habitual da festa da fraga (sen comentarios sobre as suas pintas…) E todos a menear cacha na lama…. Momentos espectaculares foron “el rompeolas” e o obrigado peche con o “cadilla solitario” “nenaaaaaaaaaaaa!!!”

Tamen prestou de vez a sesion vermut onde xa usuaria ofical da miña camara  e mais eu nos introducimos no medio da marabunta a fotografar tan poderoso evento… Ainda conseguimos algunha que outra imaxe curiosa que en breve colgarei nalgun sitio. Que conste que o ambiente é indescriptibel. Hai que vivilo…

E polo resto… tres días disfrutando da compaña de xente incribel, de botar moitas risas, de desfrutar do tempo de vez… que mais se pode pedir? Que se repita axiña

Xa queda menos para a festa da fraga!!!

 

Xullo 15th, 2007

Cultura quente 07. A cronica

Posted by W. Sobchak in Música

sex_muse.jpg
Comecei o venres con unha breve visita de inspección. Estiven en companha de ponteses mohinantes que andaban a vender chapas, camisetas e licor K (de Luintra). Este ano sacaron a zona dos postos do recinto dos concertos polo que pouca musica puiden ouvir. Fixen unha breve incursión para ver a The Ellas e decatarme de que Tosar ten alguns probleminhas de afinación. Como tinha unha cita en Compostela con uns bos amigos que había meses que non vía quedei coas ganas de danzar outra vez cos Assian Dub.

O sábado volvin. Abriron The Zodiacs. Tinhan boa pinta, pero era moi cedo e eu ainda andaba de vida social festivalera asi que pouco puiden ver deles. Depois viñeron Catpeople e corroboraron a idea que me fixera deles no festival do norte: son tremendamente aburridos. E logo foi o turno de Elodio y los seres queridos, e a verdade é que non tenho nada constructivo que dicer de el.

Chegaron Ectoplasma, o grupo de Nicolas Pastoriza (ex-la marabunta). Moito mais divertidos e interesantes, a pesar de que para o meu gusto son pelin orquestais de mais (con violin e ventos). Sempre gostei da voz e as letras de Pastoriza (pedazo de poesía urbana “hoy tuve bulla con una cajera del froiz“) asi que estiven a pasalo ben. Quizais as canción eran un pouco largas e Nicolas enrollabase de mais nas pesentacións. Nese momento puxose a chover.. E de que forma! como ando con saude quebradiza decidin ir ao carro a esperar que escampara. Ali estiven 15 minuntos facendo algo moi surrealista, escoitar pola radio galega musica o concerto que tiña a 200 metros de distancia… Remataron os vigueses e seguía a chover a cachon.

E comezou Marky Ramone, o único supervivinte deses mitos da historia da humanidade que son The Ramones. Como ocasións destas hai poucas apañei un paraugas que xxxlurpia deixou esquicido no maleteiro (tope complemento punk) e con el baixei ata a carballeira. E así estiven, como no famoso concerto dos Rolling no 82, bailando os clasicos dos ramones debaixo dun paraugas (xa teño dito que eu son punk de xeriatrico). O batera de NY anda a xirar con The Queers como banda de apoio que fai covers do seu grupo orixinal, e ofrecen un show caralludo. Por momentos sonaron case mellor que cando vin aos orixinais no Coliseum ala a principios dos 90. Muito divertente. Gaba Gaba Hey!
E escampou, e sairon os contundentes e solventes Sex Museum, que nos meteron nunha maquina do tempo para levarnos aos anos 70 co seu potente hard rock. Excelente música e excelente actitude. Xa a sua posta en escena é expectacular con unha besta na bateria ,con un bombo de 26, e un cantante cuspidinho a Crhis Robinson. Grande o concertos destes rapaces e sublime o final con unha version do Whole lotta Rosie de AC/DC e o primeiro tema do seu lp speedkings (nom lembro o nome) aderezado con o bis de Keep on Rocking in the free World de Neil Young. Apoteose rockeira… e eu a tocar a guitarra co meu paraugas. Keep on rocking meus.

E desafortunadamente era o turno de Kula Shaker que tamén quixeron levarnos aos 70 pero a min levaronme ao mais profundo aburrimento. Xa o seu disco Strange Folk sona estrano de vez, pero en directo a cousa empeora de carallo. Estes tipos deberon de estar na India hai pouco e quedaron mais flipados con o sitar que cando George Harrison voltou de alá. É certo que a xente que nos rodeaba, e que estaba ata as cellas de todo tipo de sustancias, bailaba como se estiveran en Woodstock , pero no meu caso a cafeina non deu para tanto. Tiveron un efimero momento interesante coa sua famosa version de Hush dos purple, pero de contado voltaron a sua linha soporifera.

E para rematar saiu Jay Jay Johanson. Eu de por min era proclive a unha sueca electro-rockeira pero despois do estado de sopor no que me sumiron os tipos anteriores non entrei dentro do rollo dos nordicos.

A noite estaba humida de vez, eu moi lucido e os meus compis derrotados despois dos excesos da noite anterior, asi que din por rematada esta edicion do cultura quente. O ano que ven maís.

[tremendo rollo quevenho de soltar, gracias aos que chegachedes ata aquí…]

Xullo 13th, 2007

little miss sunshine

Posted by W. Sobchak in Audiovisuais

sunshine.jpg
E continuando con a serie de  comentarios sobre peliculas de rabiosa actualidade…. a última que vin foi Litlle miss sunshine de Jonathan Dayton e Valerie Faris. Que supoño que xa todo o mundo saberá que foi a peli pseudo-independente que a industria de hollywood apadrinou o ano pasado.
É unha road-movie familiar con tono de comedia agridoce (cousa rara!) que se deixa ver facilmente e que ten cousinhas curiosas de mirar.
Do que mais gostei foi de que é unha historia sobre perdedores (lusers ,que dirian eles). E de como eles chegan a aceptar a sua condición de perdedores. Tema moi espinoso na sociedade yanki, baseada no individualismo e na permanente busqueda do éxito persoal (obviamente dende o CCCP deploramos tal desprecio do estado social…) Quizais por eso tantos estadounidenses sentironse algo identificados con este pequeno filme.
Porque, a fin de contas, lusers somos todos!

Xullo 12th, 2007

Me comí la mierda

Posted by W. Sobchak in Outras lerias

fin.jpg
Xa rematou o meu proceso opositor e xa sairon as notas. De novo ninguén mellor que Faemino y Cansado para resumir a situación : Podríamos decir “joder, que mala suerte tuvo, y tal”, no? “es que no le fue bien y tal”. Nonono. Se comió la mierda. Podríamos decir… Nono, se comió la mierda, vaya.

Para amantes das estatisticas, e para  aqueles que tinhan un bo concepto de min, direi que quedei de 13 º de 84 (32 non se presentaron). E que dos 12 que me gañaron , 6 eran os interinos que se presentaban (e ainda estou por ver o baremo exame por exame pero dame a min que o tribunal distinto que tinhan na fase da Ud. didactica axudou bastante).  Por outra parte , tamén é certo que o nivel era penoso e que tan so aprovaron 3 persoas habendo 7 plazas!!! e a nota mais alta foi un 5,2.

En fin que me comin a merda, honradamente…

Agora toca reorganizar a minha vida, que non é que estivera moi organizada antes de todo este tinglado…. Saude amiguitos!!

Xullo 4th, 2007

Shortbus

Posted by W. Sobchak in Audiovisuais

0shortbus.jpg
Hai pouco que vin Shortbus  de John Cameron Mitchell (aquí o trailer)…  e hai moito que non escribía aquí de cine.
O primieiro de todo: esta é unha pelicula sobre sexo. Iniciase  con unha secuencia explicita de vez, onde os protagonistas retratanse a si mesmos segundo as suas practicas sexuais Hai que decir que  é  explicita e real, os actores estan a foder. Pero todo con unha estética milimetricamente estudiada (tope-fashion). Deste xeito eu penso que esta alonxada da naturalidade de  nine songs (outra peli polémica por a sua explicidade, da que non gostei) e mais proxima ao novo porno de Erika Lust (aquí a sua ultima peli Atchung!: dous rombos)
Despois deste fulgurante incio o filme intenta amosar a evolucion de 3 personaxes, e as suas parellas, mediante a evolución da sua vida sexual. O nexo de unión de todos eles é un local o Short Bus onde se practica o sexo en grupo. Francamente a historia pareceume grandilocuente e inverosimil e ainda non teño nada claro o que o director me quería contar. Por certo que o final pareceume extremandamente malo e artificial
Do que mais gostei foi das transicions entre escenas, que se facían a traves dunha panoramica dun plano en 3D non realista de New York (que é un protagonista mais)
Xa falei da estetica do, abundante, sexo. O que non  me gustou foi  o feito de que case todos os figurantes-sexuais eran donos de esculturais corpos agas algun breve, e intencionado, flash de obesos. Estos últimos supoño que estaba para xustificar a presunta veracidade da historia. Non penso que o acadara pois non vin nin rastro de corpo normais e correntes como o meu.

En definitiva interesante no visual e irrelevante na historia.

[foi agradabel volver a ver unha pelicula que coas coñas xa había tempo que non o facía]