Tocou sesión de cine de vaqueiros. Concretamente The Seachers, a.k.a Centauros del desierto [a verdade é que devezo por saber cal é a lóxica que seguen os traductores de títulos de peliculas]. Um filme de 1956 de John Ford interpretada por John Wayne, e que está considerada polos criticos [eses seres] como umha obra mestra.

Desde o meu punto de vista  [humilde, claro está] de espectador do século XXI, Ford rodou um relato de ritmo desigual e preciosa fotografía. A meirande decepción é a do guión,  pois o que podería ter sido umha reflexion sobre o racismo e o choque de civilizacións queda desdibuxado por un desenlace edulcorado e inverosimil, oposto a historia que inspirou a novela orixinal.
Umha dubida que me queda é se Wayne ao interpretar a un racista implacabel era consciente deso ou pensaba que estaba a encarnar un heroe…

Por certo, que de paso descubrin de onde sae o alcume dun dos ilustres do blogomilho.

Nun principio pensei que Bryan Schutmaat sería un deses nórdicos dos que gosto ligar eiqui, mais resultou ser de Texas… curioso.

59 € intelixente e interesante reacción civil en Barcelona contra a repunancia dos políticos-burócratas

vía Papel Continuo

Tou realmente expectante ante as noticias sobre a estrea de La crisis carnivora. Umha longametraxe de animación para adultos feita en flash. Tendo en conta que durante catro anos ese Software formou parte do meu día a día, tenho realmente interés por ver como é o resultado de algo para o que se supón que non está pensado.

O responsabel de todo esto é o debuxante Pedro Rivero, quen se estrea como director e guionista.  Polo que vin fedelhando no site da peli, o seu humor semelha umha especie de mestura entre South Park e Muchachada Nui [de feito Joaquin Reyes anda polo medio]

A animación en flash correu a cargo da productora Nikodemo que son os responables de cálico electrónico. Umha exitosa serie deanimación on-line que, a pesar de ter un sentido do humor moi lonxano ao meu, é realmente digna.

Haberá que ir ao cine pois

Luz dinamarquesa + Arquitectura dinamarquesa = Kim Høltermand

vía the strange attractor

A terceira,martés, tocou sesión vespertina de cine. E a carteleira dumha vila de provinicias non está para moitas alegrías [ e logo culpan da crise do sector ao P2P] A elección foi Cobardes de Juan Cruz e José Corbacho.

Que conste que é umha peli digna. Xira ao redor do medo e a sumisión. E ainda que as veces o guión é un chisco indefinido, ten momentos nos que consegue que sintas inquedanza na butaca, o cal é un mérito. As personaxes son cribles [ agas o da amiga do protagonista, na minha humilde opinión] e os actores estan ben [a pesar dos prexuizos que se poidan ter de Paz Padilla]. De ter que salientar algún, eu quedaríame con Antonio de la Torre

Lembro que no primeiro filme destes directores, Tapas, o sesusdo Boyero acusáraos de facer umha utilización televisiva da cámara. Desde logo nesta ocasión non é así. Non é que sexan Orson Welles, mais a dirección de fotografía é bastante aceptabel.

En fin, que é non é umha marabilha pero desde logo presta máis que a maioría da bazofía ianki que asulaga as nosas pantalhas.

Actualización: numha revista de sala de espera, vin o típico gráfico de resumo de puntuacións de críticos cinematográficos, e non a valoran moito. Así que xa sabades: a ver Iron Man

Penso que a primeira vez que reparei con atencións nos titulos de credito dumha peli foi en Seven. Desde aquela considero que son parte fundamental de calqueira filme[ excepto os de Woody Allen, a quen lle perdoo o seu aburrido clasicismo]

Pois, o grande pioneiro nesto dos créditos foi Saul Bass. Autor dos de Vertigo que podedes ver arriba, e de un sinfin deles máis que podería enumerar. Mais melhor deixo un enlace aos seus choios no youtube. Se tedes tempo poderedes deleitarvos co seu coidado estilo.
POr certo, que relacionado con Bass achei umhdas destas marabilhas que hai colgadas pola rede. Umha creación dum tal bhilmers de como serían os créditos de Star Wars se foran feitos por Bass. Xenial

E non podo escrever un post sobre créditos e non ligar a os créditos televisivos que mais me tenhen fascinado nos últimos anos: Dexter e Six feet under … non sei de cal gosto máis

Hoxe, 14 de maio, cuarta feira, ás 20 horas o rapaz que sae desenfocado na foto innaugura a sua mostra na Zona C de Compostela.

Haberá petiscos de balde, eso sí, vexetarianos [mais que conste que o artista é un maldito converso. De feito eu descubrin canda el o Brea, sacrosanto templo do churrasquismo]

Tades avisados!

O outro día fun ver  Miradas alleas [por certo, detesto a metalinguaxe dos comisarios de arte].coa Srta Trivia. Á saída tivemos um pequeno debate, pois ela dicía que non lhe cadraba o alí exposto co lema da expo. A min si. Basicamente colleron fotógrafos foráneos que tenhen retratado esta parte do mundo. O que penso é  que non hai un criterio de selección moi definido  Hai de todo: desde autores de finais do SXIX que visitaban esta terra ignota, ata convidados da tristemente desaparecida fotobienal de Vigo, pasando por membros do star-system do obturador, como Sebastiao Salgado.
De todo esto deduciredes que o resultado é moi heteroxeneo.

Cada quen sacará a sua lectura. Eu quedeime co tema da ordenación do territorio e de como a segunda metade do século XX supuxo a destrucción da paisaxe galega a mans dos galegos, tanto no rural como no urbano [ o caso de Vigo pareceme especialmente lastimoso]

Miradas alleas está na Igrexa da Universidade de Compostela  ata o 18 de Maio así que podedes ir vos mesmos a comprobalo.

A imaxe de arriba é  Volunteer watching, volunteer smiling de Allan Sekula

A partir da versión-machuco chiki-chiki vs matar jipis en las cies que fixeron en Buenafuente, puxenme a youtubear por vídeos de Siniestro Total [eu son superfan]. Desde logo revisitei o xenial Menea el Bullarengue , que podedes ver arriba [por certo, penso que os novedades carminha ían gravar un video homenaxe a este, pero non se voltou saber nada del]. Decanteime por as cousas mais antigas que achei, entre elas umha entrevista no mítico la edad de oro E por um erro inexplicabel pinchei numha entrevista de Golpes Bajos. Copini sempre me aburriu… pero o Teo Cardalda! Parece incribel pero conseguiu indignarme en diferido con 25 anos de diferencia. Tremendo pretencioso insufribel. E todo esto sen citar que un tipo que é o responsabel de Cómplices [perdón polo link], merecería como mínimo umha tempoada na cadea por danos a cultura da humanidade… en fin

Para rematar, umha pequena mostra dos verdaderos comezos punkis destes simpaticos vigueses

Esto de estar todo o día zapateado na casa ten o  alto risco de caer no perigoso vicio do zapping compulsivo. Numha desas, hoxe topei con The Hudsucker Proxy (a.k.a El Gran Salto) e a parte emotiva do meu cerebro comezou a funcionar. Eu fora a ver este filme ao Salón Teatro por Jannifer Jason Leigh (un dos meus amores platónicos de adolescencia) e sen ter nen a mais remota idea de quen eran os irmans Coen. Sain do cine fascinado ( e iso que Jennifer apenas amosaba pel, algo raro na sua filmografía) a dirección de fotografía, a dirección artistica, a montaxe…. (aquí un exemplo).
Din os críticos que é umha obra menor dos Coen. Pero para min é fundamental xa que foi o primiero vin deles. E por o meu alcume suponho que se poderá deducir que son un absoluto admirador destes dous. Penso que son uns tipos que aman o cine e que mesmo cando fan pelis malas (ladykillers, ou crueldad intolerable) son quen de ofrecer algo fermoso nelas. E paso de entrar polo míudo en cada una das suas multiples obras mestras que ía sair un post de dimensións enciclopedicas.

Ala,  a ver se me animo a dar o paseo terapéutico do día… 

Onte, vía chuza,  descubrin que La Razón é un xenial continuador da tradición do humor absurdo espanhol. E se non mirade como contan esta historia sobre umha conferencia de Sechu Sende, que ofrece aquí a sua  versión.

Para esmendrellarse, ou non?

E falando de obscenidades en linguas terminais, quero dicir que gostei moito do relato ganhador de feve a rede…

Os galegos somos uns dexenerados 

ma non troppo…