O pasada terera andaba eu a facer zapping despistado e din con A Caixa Negra, un novo programa de documentais da TVG, producido por Filmanova e que segundo eles mesmos  » é unha viaxe polo túnel dos acontecementos sociais, da man dos seus protagonistas, guiada por Fernando González, Gonzo«

O outro día falaron do Casón. A reportaxe en si prestoume de vez. Amena ben realizada e , penso que, obxectiva.   Recomendo a sua visión.
Un par de ideas agromaronme na cachola despois de velo: que miseria de gobernantes nos ten tocado sempre padecer, e mira que retocedimos en presencia social do galego nos últimos vinte anos [disimulade a teima, mais eu sonche así, obsesivo]

O programa ten umha pinta caralluda, a ver canto é que dura na grella

Actualización 03/06/09 : Non durou nada…

Numha nova proba de que o CCCP pode ser de todo  menos un referente de actualidade, venho de descubrir unha instersante  mostra que leva 3 anos circulando por Galiza, cando está en Ortigueira que será a súaa derradeira parada no país.

Trátase dumha homenaxe aos 40 anos de profesión (1966-2006) de Manuel López. López é un fotografo da banda de Boimorto que de mozo emigrou a Alemanha, para voltar formado a Madrid  onde desenvolveu case toda a sua carreira no eido do fotoxornalismo. A día de hoxe é director da revista Foto.  Predomina o fotoxornalismo político mais con un considerabel  criterio estético.  E tamén hai algunhas  mostras de fotografia documental que son pequenas xoias.  Sen dúbida o mellor da sua obra… para min claro está

Para continuar practicando o ourensanismo deume por ler Pan e Coitelo de Bieito Iglesias.  Na capa do libro prometen un relato policial no fraguismo terminal nun transunto liteariro da vila das burgas. Eu xa hai dez anos que lera Miss Ourense e prestarame,  sendo como son devoto da novela negra. Así que a cousa non tinha moita dúbida.
Mais abofé que dez anos  se notan dabondo no oficio dun escritor.  A historia de Bieito ten todos os bos alicientes dunha novela do xénero,  aderezada ademais cun punto de vista  descreído e asulagado de retranca. Mais o seu estilo evolucionou cos anos.  A novela esta  escrita nun galego vizoso e barroco e con un estilo narrativo un chisco complexo. Para un degustador da literatura fast food coma min  resultou un pouco complicada de ler. Mais de seguro que os que saiban aprezar as boas arquitecturas da linguaxe gozarán da leitura

Aqui deixo a ligazón ao flickr de Danny St que é un da banda de Singapur que gosta e fotografar a desconhecidos pola rúa

Pois tenho que reconhecer que gosto do xénero independente ianki. Xa sexa no cinema ou na banda desenhada. Mais o certo e que me prestou  Rubia de Verano, que son catro historias nas que Adrian Tomine conta a histoira de catro lusers de esos que seica abundan no individualista imperio.  Pero Tomine contannos, cun gran ritmo narrativo ,  as suas historias sen paternalismos e condescendencias o cal se agradece, ainda que deixe un sabor agridoce.

Procedo a recomedar poderosamente a visita a derradeira sesión a mostra de Manuel Sendón e Olaia Sendón que está na Casa da Parra de Compostela ate o 10 de Xullo e que xira entorno aos vellos edificios que nun pasado non tan lonxano foron cines.   Esta formada por as fotos del e unha peza audiovisual dela, todo perfectamente integrado dentro dun fermoso espazo expositvo.  Había tempo que non me prestaba tanto umha expo, e de feito merquei o catálogo.
Por suposto saes dalí con moitas ideas na cabeza a cerca da evolución do cine como elemento de comunicación na nosa sociedade. Mais hoxe prefiro deleitarme nas imaxes e non perderme en farragosas disquisicións 

Cousa bonita. Tades avisados! 

… E xa que estes dias falabamos de cosmonautas,  é altamente recomendabel darse un paseo polos fermosos espacios de Vicent Fournier

Vía mircosiervos achei a ligazón ao site de Nodo, un filme deterror   dirixido por Elio Quiroga e que parece seguir a senda aberta por Balegueró  [quen por certo ten un blogue ]Dentro das limitacións do xénero  non podemos negar que ten boa pinta. E iso faime pensar que dentro da permanente deriva do cine espanhol sen dúbida valería máis especializarse en facer  dignas inmersións neste tipo de pelis que tentar asalatar as taquillas con subproductos catódicos  descerebrados para o publico xuveníl  [ ...isto último quedoume moi de critco sesudo...non?]
…Ainda que tamén asumo que todo o que sexa facer películas que a xente vaia a ver é bo para o sector

Para un picheleiro de vello coma min andar fora da aldea nas festas da ascensión causa unha extrana sensación. Será por iso que decidin vivir unha experencia 100 % ourensana así que baixei ata a beira do Minho a ler  Cuaderno de Tormentas de David Rubín.

Nunca lera nada longo de Rubin, mais hai tempo que gosto do seu xeito de desenhar O libor prestoume . Ainda que esta lonxe das cousas de banda desenhada que eu tenho lido [compre salientar que estou lonxe de ser un experto no tema]  Cando me volten preguntar sobre si existen tebeos para adultos  xa tenho unha referencia segura que citar.

Ao comezo do libro non puiden evitar lembrarme de Odio mi oficio [non achei mellor link]  de Los Deltonos, que sen dubida sería unha perfecta banda sonora para o seu prólogo. Ainda que para ter sido unha experiencia completamente ourensana teria de terme lembrado de estoutra

Aconteceu que o día da mani eu estaba nunha debida visita a uns bos amigos nun fermoso lugar onde os adolescentes falan a lingua de seu. Mais iso non quere dicir que eu non estea concienciado co tema. Moi ao contrario estouno mais ca nunca.

Eu non son sociolingüista, e carezo de  nengunha formación ao respecto. Mais tenho ollos e oídos. E hai tempo que asumín que isto non ten solución.  Os falantes de galego caminhamos xuntinhos da man cara a extinción. E hai moitos, moitisimos,  factores culpabeis. Mais tampouco podemos esquecer que o conxunto da sociedade galega ten boa parte de responsabilidade. Onte escoitaballe a Carlos Santiago falar do suicudio ou autoliquidación da cultura galega. Concordo ao cento por cento

Ante esta situación hai varias actitudes posibeis. De boas a primeiras ocórreseme a depresión [máis que xustificada] Por suposto tamén  está a carraxe. É lexitima, e máis tendo en conta que seica hai xente que devece por practicar unha eutanasia anticipada a nosa lingua. Mais eu non penso que ese sexa o cámino  [polo menos non é o meu]
Ta recente a aclamación popular  de Belen Regueira como heroina polo seu speech na gala do audiovisual . Coido  que o que mais marabillou  foi» o positivismo«. A defensa da lingua desde posicións constructivas [coa que está a caer..]. Eu escollo esa opción. E quero ir máis ala. Pode que o galego este condeado irremediablemente.  Mais se ten de desaparecer que o faga con máis dignidade que nunca. As linguas estan para falar, para comunicar, para crear…  Pois este é o tempo para crear cousas fermosas, para facer da nosa lingua  unha vangarda creativa. E que os repunantes ouveen na sua lingua, que a convirtan nun instrumento de destrucción  [que mira que é algo feo no que convertir  algo tan fermoso como un idioma]

E quero engadir que de existir algunha esperanza está na sociedade civil.  Pero na sociedade civil real, non na infiltrada por organizacións políticas.  Canto antes saia a lingua da suxa lea política mais tempo sobrevivirá. A esperanza somos cada un de nos, como cidadáns, e  cada unha das nosas actitudes vitais

E pouco máis meus, falemos galego,  escibramos galego, cantemos galego… disfrutemos do galego… e fuxamos da amabilidade lingüistica que nos ten levado ate aquí.

[  E para rematar o post , esta vai de despedida : unha fermosa peza e un fermoso filme .
a imaxe de arriba  é de Ninha Morandini]

Nen o rosario…

El comsmonauta é un interesantisimo proxecto de producir un filme de ciencia ficción de Riot Cinema  . Todo pinta ben: a filosofiía, a idea… Podería meter ligazóns a esgalla mais prefiro aconsellarvos que disfrutedes da navegación pola páxina. Semella un intento caralludo,  e máis se temos en conta que o cine é un sector que ten moito máis complexo o de buscar novos modelos de negocio. 

Eu vou convertirme productor,  paga a pena so por participar no sorteo do traxe espacial!

Ainda que non son moito da minha pola, tenho de reconhecer que os GalegoZ fixeron un discazo!

Descubrin hoxe patasdepeixe que é un interesante proxecto editorial. Semella que os peixes seguen o ronsel do rinoceronte mais centrados na literatura infantil.  Venhen de facer a sua estrea cun libro de Oliver Jeffers.
Estupenda proposta por  se tedes algun cativo ao que agasallar este domingo.

Ovo [publicidade] é unha potente axencia da banda de Pontevedra. Así que se tendes algo que anunciar xa sabedes…