Terbutalina quita o seu novo E.P Hostias para todos. Cando saíu o seu primeiro disco, alguén me dixo «ideal para gozar del mentres tomas unha xenebra con seven up» Coido que agora é para tomarlle un augardente a pelo. Os tempos son mais escuros. As pezas dos de Esteiro-Ventín tamén. Contundentes, concisas e caralludas.
Os retaratos de famosos adoitan resultarme intrascendentes, mais a obra de Michael Tighe paréceme brutal
Os estudios Universal cumpren cen anos. E para elo montaron umha poderosa web onde podedes pasar un bo rato , revisitando grandes momentos da historia do cine.
Mr BrainWash arte urbana desa desde o Imperio Grande
[eu case que prefería a cara de Marilyn co peinado de Nimoi...]
Karolina Jonderko é unha estudante de fotografía polaca filla dun mineiro . Ten un tumblr cheo de cousas bonitas [e variadas]
Antonio Seijas[ blog] é un ilustrador e debuxante de comics da banda da Costa da Morte
Hwanghae (The yellow sea) [ Na Hong-jin, 2010] é un thriller coreano, áspero e frío. Presta bastante. Sobre todo o seu principio silandeiro e contundente. Se cadra contra o final cae un chisco nos xeitos de manierismo e violencia do cine de acción oriental. Malia todo, compensa. E máis se o comparamos cos produtos impersonais e efectistas desde xénero cos que nos asolagan desde Hollywood.
[PD: Confeso que aínda que xa sei que os xaponeses non son tan chineses, por momento perdíame cos nomes e o físico dos protagonsitas...]
Sempre lle acerto ao primeiro intento…
Hogano que un cadro me faga sorrir xa é dabondo. E este autorretrato da libanesa Huguette Caland conseguiuno.
BTW se andades perto de París podedes ir velo ao vivo
Jose Ángel Gonzalez é un fotoxornalista que cambiou as beiras do Sar polas da bahía de San Francisco
Never let me go é un filme de ficción científica, pero non é un deses onde os efectos especiais levan o peso senon que é dos que se centra nos sentimentos e nas relacións dos seus personaxes nesa realidade que lle tocou vivir. É a película máis triste que vin en moito tempo.
Está a rede inzada de críticas que cualifican a súa realización de «fría». Pola contra a min pareceume pulcra, e mesmo impecábel de forma. Se cadra é a diferencia entre o cinema inglés clásico é o do Hollywood actual, que con unha presmisa bastante similar fai The Island.
Tamén hai moitas críticas dos lectores da novela na que está baseada, que seica está mellor. Eu non lin, mais será certo como no 99 % dos casos [ e si, Game of Thrones é umha das excepcións]
Xa que anda o tempo repunante, e da aquel ir ao monte, sempre podemos consolarnos coa ornitoloxía virtual de Kenard W Park [blog],un da banda de California.
Nunha nova mostra do noso anacronismo nisto das tendencias, aínda acabamos de ver Scott Pilgrim vs The World do inglés Edgar Wright . Está baseado nunha serie de novelas gráficas que eu descoñecía por completo, e mestura sen complexos a linguaxe da banda desenhada coa dos videoxogos. É certo que eu non son un xugón deses, e que por momentos aborrecín un chisco das pelexas, que se me fixeron longas de máis [non sei porque os humanos teiman en buscar fórmulas a un formato que xa alcanzou o seu cumio con Akira Toriyama] máis prestoume. Gostei moito da súa linguaxe narrativa e da súa estética. Iso si, hai que vela concentrados de vez, pois a cantidade de información que hai en cada fotograma roza o inabarcábel [agás para os ciborg, se cadra].
É fresca e divertida e ten umha banda sonora caralluda. Non sei que máis podo dicir…
