Cando esta cousa dos blogues estaba en auxe, eu era especialmente seareiros dos expatriados que contaban as súas aventuras en terras ignotas. Non se pode negar que o formato «diario» ten un especial valor cando estas fora da casa, xa que cada día pasan cousas «especiais». Pois ben, acabo de constatar que este  formato  trasladado á novela deixa que desexar.  California 83 é o libro de Pepe Colubi [afamado  twitteiro, a quen eu coñezo pola revista esa das cuartas feiras] no que narra as súas vivencias ao facer COU no Imperio no comezo do reinado de Ronald Reagan. Pois precisamente esa estrutura laxa, foi o que me non me fixo conectar en ningún momento. Iso é  o permanente ton de «que enrollado son» que o autor non abandona en ningún momento.
De todos os xeitos, deixase ler sen problema, que xa é dabondo.

[até o de agora case que non fixen reseña das miñas lecturas na lingua de Valle Inclán, mais mira ti por onde acabo de descubrir que me resulta bastante máis doado facer xuízos negativos da literatura do imperio pequeno. Cousas veredes]

Acabo de ler «el arte de volar«.   Unha intensa e emotiva novela gráfica con debuxos de Kim e guión de Antonio Altarriba, quen reconstrúe a vida do seu pai desde o seu nacemento no rural aragonés a comezos do SXX até o seu suicidio noventa anos despois. É unha historia dificil, como a de moita xente que viviu aqueles días. Narrada con forza e lirismo.
A min prestoume moito. Como había tempo que non o facía nengunha banda desenhada. E  coido que é imprescindíbel
Iso si, ainda outro día falaba de que houbo a quen lle resultou tremendamente dura, mesmo mais que Maus. Ainda que evidentemente todo depende da distancia que sexas quen de por coa historia

Aquí tedes unha crítca con mais xeito, e aquí un vídeo con imaxes do libro,  evidentemente con spoilers…

Onte, nunha destas incursións que fago na biblioteca en plan «Cita a cegas» descubrínOkko. Unha banda deseñada dun francés que narra as andanzas dun ronin xaponés. Non deixa de ser o típico álbum de aventuras, en plan Asterix, pero para un público un chisco máis adulto. Moi entretido e con debuxos preciosos. O problema é que agora tócame ir a por máis!

Descubrín hoxe en twitter  pulp books unha caralluda iniciativa da xente de rinoceronte de achegar á lingua do imperio pequeno textos escritos en galego.
Acaban de solucionarme os agasallos aos amigos de fora  por unha boa temporada!

Por certo as portadas son pulps de vez

Lembro tempos menos escuros do blogomillo, no que o pastor eléctrico ( D.U.P) falaba da necesidade dunha serie B galega.
Pois ben,  desconhezo se foi intencionado ou non,mais lendo Obediencia de Antón Lopo as imaxes mentais que se formaban no meu maxín, semellaban tiradas directamente dalguns filmes de John Carpenter.
Non sei se isto é bo ou malo…

Por certo, a rapaza que me recomendou o libro, gabou tanto o estilo do nipón como a tradución ao galego de Mona Imai e Gabriel Álvarez Martinez.  E gabou ben!

Arrinca o ano Pereiro con toda a forza que podíamos agardar do talento a esgalla do de Monforte. E como mostra, basta con dar umha vista de ollos á web do espectáculo que Nordesía, Filmanova e Kachet coproducen sobre Lois
E tamén ao vídeo do acto que fixeron o outro día na Coruña para a presentación da súa fotobiografía sonora. Momentos bonitos os que alí se viviron. Bonitos e incribles, ou senón  mirade cara o final como o mesmísimo Conselleiro Ilimitado ovaciona a eito a O Leo. Poderoso Pereiro, abofé

Lin Settecento de Calveiro.  Prestoume de vez

E ten mérito para unha persoa tan pouco afeita a literatura historica coma min. Por iso,  coincido co Jaure en que eu tamén devezo por que Calveiro narre cosuas do Vigo actual

Fica recomendada pois

[aquí unha critica comodiosmanda]

Na casa que okupei nas holandas [a dun galegazo emigrado alá, e que andaba de ferias por acá] achei na súa estantería feitaaman un exemplar de Homes de tras da Corda de Carlos G. Reigosa. Lina e gostei. Obviamente non estamos ante literatura vangardista. É algo mais sinxelo [non por elo doado] Na contracapa algún crítico falaba da parentela da obra cos estilos de narración oral de Fole.  É ese mesmo estilo de narración oral do que fai uso Xurxo Souto, mesturándoo co realismo máxico. En fin, que pasei un bo rato gozando coas historias de homes rexos noutras épocas máis duras, mais se cadra menos escuras.

Por certo, que aquí podedes escoitar ao autor lendo o prólogo

Lendo a contracapa do libro e tendo en conta a ocupación do autor, pensei que estaba a apanhar máis umha novela negra. Mais na realidade é umha pequena novela histórica, que se deixa ler a fume de carozo, sobre o Couto Mixto (outra das pequenas marabillas da nosa historia que puido ser e non foi)

Nos tempos en que flocos estaba activa, vira un teaser dun documental sobre o tema de Eloy Enciso, mais non voltei a ter novas ao respecto

Para os que andan coma min, con tempo e ganas de folgar a cadora, esta  pequena recomendación. O libro de Kirmen Uribe (aquí con Buenafuente) é unha delicia, abofé. Como dan boa proba todos os premios que leva recolleitados.
Por outra banda, dentro do seu vangardismo, a min lembroume tanto en forma como en fondo  a obras galegas, como ao último de  Cid Cabido (gran pregón!)  ou Suso de Toro. E tamén  a Xurxo Souto o noso gran cronista do mar.

Anécdota: hai pouco  Pereiro twiiteaba (chíaba?) que  nunha libreria achou medio agochada  por 17 euros a edición galega, mentres  no escaparate a edición castelá por 19…

Umha das cousas que fixen neste pequeno parón blogueiro foi gozar co último libro do Cid Cabido. Xa o premiaron os do gremio, así que eu apenas podo sumarme ao entusiamso.
Presta!

Seica está de moda a novela negra nórdica. Pois eu ando metido de cheo na galega. E ainda me fai estar entretido. Paseino ben con Os nomes do traidor de Xurxo Sierra Veloso, por certo  companheiro de rede