A última cousa bonita, e popeira, que achei son The Tellers. Que venhen sendo os niño y pistola de Bélxica, e non só pola música senon tamén pola sua Web [estética similar a aquela cousa demencial que antes tinhan os de Baiona, afortunadente xa mudaron]
Espero que esto non me reste puntos no carné de rockeiro pero ando sensibleiro… (mi amor ya tu sabes)
A imaxe é de Arno Paul
Pois con esto das minha incertidumes vitais e as minhas adiccións [reconhezo que son o Enjuto Mojamuto do Flickr] ando completamente desconectado no apartado músical. Mais hai novidades:
compre sinalar que o Sr Chinarro sacou novo disco e esta finde anda por aquí [ ponho umha ligazom relacionada da rapariga esta que escreve tan ben]. Tamén tenhen o novo trabalho os rapazolos de Ataque Escampe, que podedes descarregar na regueifa. E completan a tríada os Ruxe-Ruxe e o seu novo “Xigantes” con desenho gráfico [ver imaxe superior] de arinspunk [que xa é moderno e xa ten maiespeis deses]
E por último lembrar ao sector lugoslavo que os Capitan Furilo andan este sabado por Sarria [eu non vou poder ir]
… e para rematar quero deixar no aire que quero ir ver esta.…
A banda de ponteareas Capitan Furilo ven de editar o seu segundo trabalho pop? na Regueifa plataforma. Estes rapaces foron culpables coa sua anterior entrega de que eu tivera o soniquete de “tranquilo Leroy”, metido na cachola durante moito tempo. Nas duas primeiras escoitas as novas cancións non desmerecen en absoluto.
E respondendo à pregunta que lanzan: Pop? pois abofé que debe de ser pop, é do bo, porque a Srta Trivia, que é umha popeira de pro, deulhes a sua total aprovación.
E o que me amola é que nunca os vin ao vivo… e desta semelha que tampouco se van achegar moito a min. Se cadra o 5 de abril na sala planeta de Sarria…
xa sabía eu que ler tanto non ía acabar en nada bo!
Novedades Carminha ao vivo no pasado Quintron.
Estes rapaces perden enlatados, pero ao vivo son todo un derroche de enerxía e frescura. Para min é umha grata sorpresa ver que ven umha nova xeración de punkrokeiros e que beben de todo o que ata a o de agora pasou por aquí
Ademais tenhen umha foto promocional, que todo o mundo coincide en que é espectacular
Venho de descubir ( e non era sen tempo, pois esta a funcionar desde o 2004) Búscate un novio, un blogue musical sobre bandas con mulheres. De seguro que nel acaharedes cousas que vos presten.
Algo similar facian no podcast brasileiro banheiro de meninas. Xa non se actualiza mais podedes escoitar os programas antiguos
Keep on rocking, women!
Lucy and the popsonics , son un duo electro-rockeiro de Brasilia [ainda vai ser falso o mito sobre esa cidade-pantasma). Son poderosamente enerxeticos!
No outro lado do atlántico tamén se fai rock anido.
a remexer no myspace de F.A.N.T.A achei a ligazom a bubblegum attack umha Web brasileira adicada ao punk-chicle ou como queirades chamarlhe E-zine muito recomendabel para os que gostedes da combinación: 3 acordes + distorsión + velocidade [e ademáis en galego internacional!]
Atención seguidores do emerxente movemento da musica electrónica en galego [entre os que non tenho o gusto de me atopar] , Desde as frias estepas Lugoslavas chegan os rapazolos de Grupo H dispostos a cambiar as vosas vidas!
Warning: eu de vos escoitaria os temas, que seica son amigos do lobishome!!
Esto simpáticos muchachotes da barretina son Los Carradine, a última banda que me sorpendeu gratamente. Desde Barcelona rock acustico con letras causticas e claras reminiscencias aos Violent Femmes. Ademáis as minhas fontes dinme que tenhen un directo divertido de vez.
Por certo que os que ainda merquedes discos en formato físico tendes un aliciente co destes rapaces, pois esta desenhado polo grandissimo Juanjo Saez
Souben deles porque estiveron de xira con Manos de Topo que en menos de 10 días estarán pola Galiza! O 21 en La Iguana de VIgo e o 22 no Jazz Vides da Corunha (o de vigo é mais caro… e a min non me extranha….)
Que no, que no, que no, que no pasará el gran circo liberal!
Convidame Samo a facer un meme sobre os 10 melhores discos da historia. Acepto o envite como bo cabaleiro que son (estas cousas sempre estan ben para descubrir música lendo as listas dos demáis). Mais debo puntualizar que penso que a música non é cuantificable, e que umha lista de estas sempre será imperfecta, de feito seguro que en 10 minutos xa non estarei dacordo coa minha. Ademais estos días ando co cerebro cheo da area negra de morouzos , e non me dou concetrado moito asi que fago como ak e recurro a minha memoria emocional… Arriba e alá imos:
Deep purple, Made in japan. Sen dubida ningumha o melhor disco ao vivo da historia [retiro o dito, esto si que é cuantificable] 6 tipos en estado de gracia tocando puro rock dun xeito caralhudo. Un disco cheo de intensidade Ainda hoxe se me ponhen os pelos crespos cando escoito algun dos temas. Tenho o vinilo raiado por child in time de escoitalo tantas veces
The Doors L.A. Woman. Mais alo de toda a historia mitomana que rodea a Jim Morrison, The Doors eran umha estupenda banda. Este é o seu último disco e evolucinaban cara o blues de maneira deliciosa. Love her madly é un dos temas que sempre toco cando recupero o chisme das catro cordas… No pub phobia de Pontevedra raiaron a cara A do vinilo de tanto que nolo puxeron.
AC/DC Highway to Hell. O cumio do rock guitarreiro. Todos e cada un dos tema comezan con un rift caralhudo, con unha base sinxela pero contundente. Esupendos Bon Scott (execelente testamento musical) e Angus Young (antes de conevertise numha parodia de si mesmo). A cara A é insuperabel, dela quedo con Touch to much
The Clash- London Calling The Clash son imprescindibles (Strummer is the only and true god). Esta é a sua grande obra, en perfecto equilibrio entre a rabia dos primeiros trabalhos e as idas de olha posteriores. Que melhor mostra que Hateful … bailade malditos!
Nirvana -Nervermind. Xa sei que non son nada orixinal. Pero para min este disco cambiouno todo. De non ser polo grunge eu tería sido outro heavy de pantalons pitilhos. Ía en 1º BUP cando saiu esto, e un amigo deixoume o CD (un cd!!). Umha autentica marabilla de rabia, forza e sinxeleza. E para os virtuosos que din que eran malos.. tentade facer en directo as subidas e baixadas de Lithium… E que vivan as camisas de cadros!
Los Enemigos Nada. Para min o melhor disco en espanhol da historia. Desde o espectacular arranque guitarreiro de Me sobra Carnaval hasta o sutil final de Animal nada ten desperdicio. Excelente producción e execelentes directos que nos regalaron. Magoa da sua despedida… e sigo pensando o mesmo do seu canatante
Diplomaticos de monte alto. Avante Toda. Contra todos eses que difaman ao Bravú sen saber do que falan eu quero reivindicar este discazo que saciou a paixon que queimaba no meu peito. Con el tamén descubrín a Kaki Arkarazo e as marabilhas que podía facer como productor. Canta pista tenho gastado con gaiteiro, esta noite hei de ir aló (temazo!) ou a oda ao futbolin… E todos vos xa estades sacando para fora o carnocho que levades dentro e afogando ao cacique repunante
Autoramas stress, depresao & sindrome do panico . Este ano recen descubrin o abraiante rock brasileiro. E para min sen dubida o trío sufeiro-garaxeiro son do melhorcinho que hai da outra beira do atlántico. Desde que escoitei os primeiros acordes de Fale mal de min, fiquei namorado da sua música…. En Maio puidenos ver ao vivo e flipin (que dirían en rianxo)
manu chao clandestino... xa sei que non pega nada na lista… e mesmo a día de hoxe non me cae nada ben o tipo… mais debo reconhecer que no seu momento este disco impactoume. A min a e todo quisqui, porque penso que é o culpable da invasión pachangueira que tivemos a posteiorí. O xeito da producción foi moi novidosos,e ademais as cancións eran bonitas... ademais xa tenho dito por aquí que este disco recordame boas epocas
Iron Maiden-The number of the beast. A minha epoca heavy tamén merece mención. E este é o Disco heavy. Glorioso, épico e melodico. Que mais dicir? Xuzgade vos mesmos…. (que conste que a piques estiven de meter o painkiller dos priest)
E isto é o que hai… (ainda me levou tempo…)
E como esto dos memes non ten gracia se non se nomina a xente para continuar, vou facer o propio. Os candidatos a seguir a cadea son: Manuel Rivas, O Moucho, O raposo, A raiña vermella, O pastor e JXO
Para rematar con certas insunacions nos comentarios, aquí vai un post rockeiro e lusofono: Escoitade a The Feitos (aqui maiespeis , e aquí descargas) potente trio brasileiro de rock.
Tan caralhudos!
[mais umha banda brasileira con mulher baixista, por certo..]
Grande Marlaska ven de editar novo disco. Non é que practiquen o meu estilo de música predilecto pero estes tipos caenme ben: por editar en creative comons, polo discurso que tenhen como grupo, por desenmascarar ao repunante ese da audiencia nacional…
Así que desde o CCCP animamos ao proletariado do mundo a que se descargue o disco e lhe dea umha oportunidade!!!
[chámademe popi de merda!]
Fanny e Alexander apresentan o seu novo disco. Reconhezo que o camarada WSobchak ten umha eiva no seu cerebro que lhe impide apreciar a musica electrónica. Mais estou certo que a existencia de proxectos como este son mais que saudables para a escena músical galega.
Asemade ten o mérito da intelixente decision da doble edición (tanto física como virtual).
Este venres presentaran o trabalho ao vivo xunto a the homens na nasa.
Papel continuo é un dos blogues mais potentes en temas de desenho e esas lerias. A cousa é que agora nos sorpende con un agasalho: un recopliatorio de cancións ideais para un “guateque ye-ye” para a noite de samain.
Realmente divertido ( e o desenho da capa é expectacular)!
[Absterse roqueros impenitentes… ]
